Organowy romantyzm i jazz

Piątkowy festiwalowy koncert (09.08.) był bardzo ciekawy i nietypowy. Oprócz klasycznej muzyki organowej był wspaniały jazz. Wykonawcami byli Małgorzata Klorek – szczecińska organistka, kierownik artystyczny świnoujskiego festiwalu, która oprócz solowej gry organowej akompaniowała Peterowi Wilgotssonowi – szwedzkiemu wirtuozowi saksofonu.

Koncert rozpoczął Peter Wilgotsson  krótką improwizacją w stylu jazzu, którą zagrał przed publicznością, a znakomita gra zachwyciła słuchaczy, czego dowodem były gorące brawa.

Małgorzata Klorek solo na organach zagrała „Wiosnę” G. Bunka. Utwór melodyjny, delikatny jak wiosenny ciepły dzień, z pomrukami burzy „gdzieś daleko” i głosami ptaków. Ciekawa rejestracja organów i gra M. Klorek dała taki efekt. Aksamitny głos saksofonu w tęsknej muzyce  szwedzkiego, współczesnego  kompozytora Nilsa Lindberga,  w utworze Efter Torn – Erik, z organowym podkładem, zelektryzował publiczność – to było połączenie elementów jazzu, szwedzkiej muzyki ludowej z muzyką klasyczną – muzyczna poezja burzliwie oklaskiwana.

Aura koncertu zmieniła się gdy M. Klorek porywająco zagrała Bolero koncertowe op.166  A. Lefebure – Wely,. Gdy brawa ucichły,  z oddali słychać było głos saksofonu i publiczność rozglądała się skąd ten głos dochodzi. Powoli dźwięki zbliżały się i P. Wilgotsson większą część szwedzkiej muzyki ludowej urzekająco zagrał przed publicznością i grając oddalał się, aż muzyka ucichła. Wysłuchano jeszcze „Halle, Halle, Halleluja” J.A. Behnke, które solo zagrała M. Klorek oraz w duecie (organy i saksofon) A. Piazzolli „Leonora”.  Finałem koncertu był organowy Marche d’Athalia F. Mendelssohna-Bartoldiego.

Świetny, ciekawy koncert z piękną muzyką, a połączenie jazzu z organami dodało festiwalowi blasku. Mogą żałować ci, którzy nie przyszli.

M.P., foto. J.P.