Najwygodniej rozpocząć podróż od przejazdu tunelem pod Świną na wyspę Wolin, a następnie kierować się drogą krajową do wjazdu na S3. Przed wyjazdem sprawdź utrudnienia przy tunelu i na trasie, zaplanuj postój oraz nie zakładaj, że na każdym odcinku ekspresówki znajdziesz stację lub ładowarkę.

Jak dojechać ze Świnoujścia do S3?

Jeśli ruszasz z wyspy Uznam, najpierw musisz dostać się na Wolin. Podstawowym połączeniem drogowym jest tunel pod Świną. Po jego przejechaniu kieruj się oznakowaniem na drogę prowadzącą do S3, a nie wyłącznie wskazówkami nawigacji, które mogą zmienić się przy czasowym zamknięciu lub korku.

Przed ruszeniem sprawdź bieżące komunikaty o ruchu w mieście i przy tunelu. Jeśli przejazd jest czasowo niedostępny, dostępne rozwiązania mogą zależeć od rodzaju pojazdu, pory i organizacji przepraw. Nie traktuj promu jako automatycznej alternatywy dla każdego samochodu. Aktualną sytuację drogową możesz też uwzględnić, planując trasę z pomocą serwisu autostrady.com.pl.

Najważniejsze przed wyjazdem: sprawdź przejazd przez tunel, wybierz konkretny węzeł S3 jako punkt trasy i pobierz mapę offline. Przy awarii nawigacji albo słabym zasięgu łatwiej wtedy unikniesz przypadkowego przejazdu przez centrum miasta.

Jak zaplanować przejazd w zależności od kierunku?

S3 prowadzi na południe przez zachodnią Polskę, ale warunki i dostępność usług różnią się na poszczególnych odcinkach. Warto podzielić podróż na etapy i wcześniej ustalić, gdzie zjedziesz na odpoczynek lub tankowanie.

Poniższa tabela porządkuje planowanie trasy. To orientacyjne wskazówki, a nie informacja o aktualnych remontach ani gwarancja dostępności konkretnego miejsca obsługi podróżnych.

Jak przygotować samochód i zaplanować postoje?

Przed wyjazdem sprawdź opony, ciśnienie, światła, płyny eksploatacyjne i poziom paliwa. Przy dłuższej trasie upewnij się także, że masz sprawne koło zapasowe albo zestaw naprawczy oraz wyposażenie wymagane w Polsce. Jeśli jedziesz samochodem elektrycznym, zaplanuj ładowanie z zapasem i sprawdź dostępność stacji w aplikacji operatora, ponieważ sama obecność ładowarki na mapie nie gwarantuje, że będzie czynna lub wolna.

Nie czekaj z postojem do chwili, gdy poczujesz silne zmęczenie. Przerwa mniej więcej co dwie godziny może pomóc utrzymać koncentrację, choć jej częstotliwość dostosuj do własnego samopoczucia i warunków. Na ekspresówce nie zatrzymuj się poza miejscami do tego przeznaczonymi, chyba że wymaga tego sytuacja awaryjna.

Przed podróżą sprawdź też zakres assistance, jeśli z niego korzystasz. Zwróć uwagę na limity holowania, obszar obowiązywania ochrony i to, czy pomoc obejmuje awarię na drodze ekspresowej. rankomat.pl jest jedną z porównywarek, w których można zestawić oferty ubezpieczycieli, ale szczegóły ochrony trzeba potwierdzić w dokumentach konkretnej polisy.

Jak uniknąć typowych problemów na trasie?

Najwięcej kłopotów powoduje pośpiech przy dojeździe do tunelu, zbyt późne planowanie zjazdu i poleganie na jednej aplikacji. Wprowadź trasę przed ruszeniem, a telefon ustaw tak, by nie trzeba było go obsługiwać podczas jazdy. Gdy nawigacja proponuje objazd przez drogi lokalne, porównaj go ze znakami i oficjalnymi komunikatami o ruchu.

• Przed wyjazdem sprawdź przewidywany czas przejazdu i komunikaty o utrudnieniach.
• Zatankuj lub naładuj samochód przed długim odcinkiem, zamiast liczyć na najbliższy zjazd.
• Na węzłach odpowiednio wcześnie zajmij pas prowadzący do wybranego zjazdu.
• W razie awarii zatrzymaj się w bezpiecznym miejscu, włącz światła awaryjne i postępuj zgodnie z oznakowaniem oraz przepisami.

Ograniczenia prędkości i organizacja ruchu mogą się zmieniać, dlatego kieruj się aktualnymi znakami. Nie zakładaj, że na każdym fragmencie S3 obowiązuje ten sam limit albo że przejazd przez tunel odbywa się bez dodatkowych ograniczeń.

Dla kogo ta trasa może nie być najwygodniejsza?

Przejazd S3 może nie być najlepszym rozwiązaniem, jeśli twój cel leży na północ lub wschód od Świnoujścia i wybrana nawigacja wskazuje krótszą trasę innymi drogami. Podobnie, gdy jedziesz w godzinach wzmożonego ruchu, a masz sztywną godzinę przyjazdu, konieczny będzie zapas na przejazd przez miasto i tunel.

Trasa wymaga też innego planowania w samochodzie elektrycznym, szczególnie jeśli nie masz dużego zapasu zasięgu. W takim przypadku nie wybieraj postoju wyłącznie na podstawie odległości. Sprawdź działanie ładowarki, dostęp do niej i alternatywną stację w zasięgu.

Podsumowanie

Planując podróż ze Świnoujścia trasą S3, zacznij od sprawdzenia przejazdu tunelem pod Świną i warunków na dojeździe do drogi ekspresowej. Potem wybierz docelowy węzeł, zaplanuj postoje oraz paliwo lub ładowanie i zostaw rezerwę na utrudnienia.

W trakcie jazdy stosuj się do znaków, a wskazówki nawigacji traktuj jako pomoc, nie zastępstwo bieżącej oceny sytuacji. Jeśli jedziesz na czas albo korzystasz z mniej typowego pojazdu, sprawdź wcześniej ograniczenia i dostępne rozwiązania na całej trasie.

Artykuł sponsorowany

Centrum Walki z Dezinformacją, które od września działa przy Ministerstwie Cyfryzacji, ma aktywnie reagować na nasilające się zagrożenia w polskiej przestrzeni informacyjnej. „Nie będziemy jedynie dyskutować o diagnozach i analizach, ale działać ofensywnie i proaktywnie” – zapowiedział Paweł Olszewski, wiceminister cyfryzacji i szef nowo powstałego Centrum Walki z Dezinformacją (CWD).

„Dezinformacja stała się codziennym elementem życia w wielu obszarach. Możemy minimalizować jej skutki, ale się jej nie pozbędziemy” – mówił Paweł Olszewski podczas spotkania z dziennikarzami w Centrum Prasowym PAP.

Wicepremier Krzysztof Gawkowski w komunikacie prasowym informującym o powołaniu CWD napisał, że „rozpowszechnianie fałszywych lub zmanipulowanych treści może wpływać na bezpieczeństwo narodowe, procesy demokratyczne, zdrowie publiczne oraz zaufanie obywateli do instytucji państwa”. 

Centrum Walki z Dezinformacją – jak zapowiada Paweł Olszewski – będzie identyfikować i ujawniać narracje dezinformacyjne, które są wymierzone w bezpieczeństwo Polski i Polaków. W tym celu ma m.in. powstać strona internetowa StopDezinfo, na której będą publikowane najważniejsze informacje i alerty Centrum. 

CWD będzie też koordynować działania instytucji państwowych w zakresie zwalczania narracji i kampanii dezinformacyjnych wymierzonych w Polskę.  

„Zamierzamy działać ofensywnie, starać się wyprzedzać działania dezinformacyjne, zmniejszać ich oddziaływanie, żeby do Polaków trafiały rzetelne i sprawdzone informacje” – mówił dziennikarzom Paweł Olszewski.

Centrum będzie stanowiło platformę współpracy instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa, cyberbezpieczeństwo, ochronę przestrzeni informacyjnej oraz płaszczyznę wymiany informacji dotyczących zagrożeń informacyjnych.

Centrum będzie działać w ramach Ministerstwa Cyfryzacji, ale jego formuła ma pozwolić na współpracę m.in.: z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego czy Ministerstwem Spraw Zagranicznych. W pracach Centrum uczestniczyć będą przedstawiciele Zespołów Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego – zarówno krajowego CSIRT GOV (CSIRT: skrót od angielskiego terminu Computer Security Incident Response Team), jak i zespołów ministerstwa obrony oraz NASK, które dysponują wiedzą o zagrożeniach występujących w cyberprzestrzeni. 

W skład Centrum wchodzą też przedstawiciele m.in. ministra sprawiedliwości, dowódcy Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni, dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, szefów służb specjalnych, a także policji i straży pożarnej. Według zapewnień szefa CWD, w zespole zasiądą eksperci „myślący operacyjnie, a nie analitycy danych”.

Do zadań CWD należy m.in. wymiana informacji dotyczących zdarzeń związanych z dezinformacją, opracowywanie rekomendacji dla administracji publicznej, przygotowywanie bieżących informacji o zagrożeniach oraz tworzenie komunikatów dotyczących zidentyfikowanych działań dezinformacyjnych. 

„Sukcesem CWD będzie zmiana sposobu myślenia i wspólne ponadpartyjne działanie na korzyść ograniczenia dezinformacji i budowania wspólnego bezpieczeństwa” – podsumował szef Centrum Walki z Dezinformacją. 

Według definicji NASK dezinformacja to fałszywe, niedokładne lub wprowadzające w błąd treści, które są zaprojektowane, prezentowane i promowane w celu umyślnego wyrządzenia szkody publicznej lub osiągnięcia zysku. 

Jak wynika z analiz, zjawisko dezinformacji, szczególnie w internecie, nasila się w ostatnich miesiącach. W pierwszym półroczu 2026 roku analitycy Ośrodka Analizy Dezinformacji NASK przekazali platformom społecznościowym ponad 65 tys. zgłoszeń o umieszczanym w nich treściach dezinformacyjnych, podczas gdy w całym 2025 r. było to 46,5 tys. zgłoszeń. 

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Wykorzystywanie w firmach algorytmów sztucznej inteligencji do monitorowania wydajności zatrudnionych osób budzi obawy co do przestrzegania standardów UE dotyczących praw pracowniczych i zasad BHP. Dlatego Komisja Europejska proponuje zmiany w legislacji. Zostaną ogłoszone na początku grudnia b.r.

27 października europosłowie z Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych Parlamentu Europejskiego (EMPL) odwiedzili centrum logistyczne Amazona w Sosnowcu. Wizyta miała na celu zbadanie warunków pracy zatrudnionych tam osób, z naciskiem na to, w jaki sposób jest stosowana technologia wykorzystująca AI. 

„Celem naszej misji było zbadanie warunków pracy w magazynach i centrach logistycznych Amazona w Polsce i w Niemczech. Z tego co widzimy, pracownicy nie byli informowani, jakiego rodzaju dane są zbierane, jak są używane i w jaki sposób na ich podstawie są ustalane indywidualne oceny wydajności” – powiedziała Li Andersson, przewodnicząca Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych PE.

Li Andersson wskazała, że na początku grudnia b.r. Komisja Europejska przedstawi projekt pakietu rozwiązań legislacyjnych pod nazwą Quality Jobs Act. Będzie on dotyczył jakości warunków pracy. Szczególny nacisk zostanie w nim położony na kwestie wykorzystania algorytmów i sztucznej inteligencji w życiu zawodowym.

W ocenie szefowej EMPL „Quality Jobs Act” będzie najważniejszym aktem prawnym tej kadencji Parlamentu Europejskiego w zakresie rynków pracy, praw pracowników i warunków, w jakich pracują. 

„Musimy ustalić wspólne standardy dotyczące tego, jakich danych nie wolno gromadzić, jakie prawa przysługują pracownikom w zakresie żądania dostępu do zgromadzonych na ich temat danych, a także w kwestiach przejrzystości i prawa do konsultacji. Chodzi o to, abyśmy mieli pewność, że wdrażana technologia nie będzie wykorzystywana przeciwko pracownikom, lecz jako sposób na rzeczywiste usprawnienie procesów” – podkreśliła Li Andersson.

Andrzej Buła, członek EMPL, wskazał, że regulacje powinny wyprzedzać rozwój technologiczny. Dodał, że Komisja już w ubiegłym roku pracowała nad zagadnieniami związanymi z zarządzaniem algorytmicznym w miejscu pracy. 

„Stworzyliśmy 11 rekomendacji. Przede wszystkim firma powinna poinformować pracownika, że będzie oceniany przez algorytm. Trzeba mu wytłumaczyć, na czym ten algorytm polega, np. ile czasu będzie miał pracownik na zeskanowanie jednego produktu. A jeżeli używanie AI wiąże się z jakością samej pracy czy wysiłkiem energetycznym, należy to przedyskutować z organizacjami związkowymi i Państwową Inspekcją Pracy” – zaznaczył Andrzej Buła.

Europoseł dodał, że dla kadry menedżerskiej, która chce zbudować dobrą atmosferę w pracy, takie działania nie stanowią wysiłku ponadstandardowego.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

W Parlamencie Europejskim wręczono nagrodę dziennikarską im. Daphne Caruany Galizii za rok 2026. Wyróżnienie przyznano za śledztwo dotyczące porozumienia migracyjnego między Włochami a Albanią, autorstwa włoskiego dziennikarza Giacoma Zandoniniego i holenderskiej dziennikarki Maite Vermeulen, opublikowane na platformie dziennikarskiej De Correspondent. 

W ceremonii, która odbyła się w sali prasowej Parlamentu Europejskiego im. Daphne Caruany Galizii w Strasburgu, udział wzięły Roberta Metsola, przewodnicząca Parlamentu Europejskiego, i Pina Picierno, wiceprzewodnicząca (odpowiedzialna za nagrodę).

„Dziewięć lat po tym, jak Daphne Caruana Galizia została brutalnie zamordowana za ujawnienie korupcji, nasza determinacja, by sprawiedliwość została wymierzona, pozostaje silna jak nigdy dotąd. Ci, którzy chcieli ją uciszyć, ponieśli porażkę. Jej historie dotarły do szerszego kręgu odbiorców niż kiedykolwiek wcześniej, a jej odwaga wciąż inspiruje. Nagroda im. Daphne Caruany Galizii honoruje tę odwagę i zaangażowanie w prawdę. Parlament Europejski będzie nadal wspierał dziennikarzy, bronił wolności prasy i walczył o sprawiedliwość” – stwierdziła Roberta Metsola.

Między 4 maja a 31 lipca 2026 roku dziennikarze z 27 krajów UE przesłali swoje historie do rozpatrzenia. Zakwalifikowano dziesięć z 344 zgłoszeń. Laureatów wyłoniło niezależne jury.

Dziennikarze Giacomo Zandonini i Maite Vermeulen spędzili 18 miesięcy, badając umowę migracyjną między Włochami a Albanią dla platformy dziennikarskiej De Correspondent. 

Według ustaleń dziennikarzy porozumienie zakładało przechwytywanie migrantów zmierzających do Włoch i przewożenie ich do Albanii, kraju spoza UE, w celu rozpatrywania ich wniosków azylowych w przyspieszonej procedurze oraz odsyłania do krajów pochodzenia w przypadku odmowy udzielenia ochrony.

Ich historia śledzi początki umowy i bada, dlaczego wiele krajów UE uważa ją za „innowacyjny model” dla przyszłości europejskiej polityki migracyjnej. Aby odkryć pełny obraz, dziennikarze złożyli ponad trzydzieści wniosków o udostępnienie informacji publicznej w sześciu krajach europejskich, a także do Komisji Europejskiej, Rady i europejskiej agencji granicznej Frontex. Śledzili oni ścieżki finansowe i rozmawiali z personelem w ośrodkach, migrantami, prawnikami, parlamentarzystami, przedstawicielami rządu i lokalnymi mieszkańcami w Albanii.

„Największym wyzwaniem podczas tego śledztwa był fakt, że rząd włoski zrobił praktycznie wszystko, aby ukryć szczegóły tego porozumienia. Nie mogliśmy na przykład odwiedzić ośrodków, ponieważ dziennikarze nie mają tam wstępu” – podkreślała Maite Vermeulen.

Giacomo Zandonini dodał: „To dość konkretna historia, ale ma ona znaczenie dla całej Europy, 

ponieważ włoskie działania w Albanii, które rozpoczęły się dwa lata temu, stają się obecnie modelem o zasięgu europejskim, a wiele europejskich rządów chce pójść w ślady Włoch”.

Nagroda jest hołdem dla maltańskiej dziennikarki śledczej Daphne Caruany Galizii, która zginęła w zamachu w październiku 2017 roku. Nagroda corocznie nagradza wybitne dziennikarstwo, które promuje lub broni podstawowych zasad i wartości Unii Europejskiej, takich jak godność człowieka, wolność, demokracja, równość, praworządność i prawa człowieka.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Pięć miliardów zwróconych opakowań to wartość ilustrująca sukces funkcjonującego w Polsce od roku systemu kaucyjnego. Wciąż nie brakuje w nim jednak istotnych luk, chociażby wykluczenia jednorazowych opakowań szklanych, generujących koszty przerzucane bezpośrednio na samorządy. „Polacy pokazali, że chcą zwracać opakowania, ale teraz państwo musi udowodnić, że potrafi zbudować system kompletny i przejrzysty” – mówi Paweł Pomian, wiceprezes zarządu Stowarzyszenia Ekologicznego EKO-UNIA. 

„ROK KAUCJI W POLSCE. Pierwszy bilans systemu i koszty pozostawionych wyjątków” – to tytuł raportu przedstawiającego bilans działania systemu kaucyjnego w naszym kraju. Badanie zostało zrealizowane przez YOTTA na zlecenie EKO-UNII.

Pierwszy rok funkcjonowania systemu można podzielić na trzy wyraźne etapy. Ostatni kwartał 2025 roku był przede wszystkim formalnym startem. Opakowania oznaczone kaucją pojawiały się sporadycznie, a infrastruktura zbiórki była ograniczona. 

Początek 2026 roku przyniósł stopniowy wzrost liczby opakowań kaucyjnych, punktów zbiórki i zwrotów, ale system nadal znajdował się w fazie rozruchu. 

Dopiero w drugim i trzecim kwartale 2026 roku nastąpiło rzeczywiste upowszechnienie systemu. Duże sieci handlowe rozbudowały infrastrukturę automatów, opakowania kaucyjne stały się powszechne, a miesięczne zwroty zaczęto liczyć w setkach milionów sztuk. 

Wakacje i wrzesień pokazały już system działający na dużą skalę. Według danych MKiŚ do końca września zwrócono około 5 miliardów opakowań, a ministerstwo szacowało efektywność zwrotów na około 72 proc.

„Pozytywnie oceniam przede wszystkim społeczną akceptację systemu. Według wrześniowego badania CBOS aż 84 proc. respondentów zadeklarowało, że w ciągu ostatnich trzech miesięcy zwróciło przynajmniej jedno opakowanie, a 65 proc. opowiada się za utrzymaniem systemu w obecnej formie lub jego rozszerzeniem. Nie oznacza to jednak braku zastrzeżeń: aż 44 proc. badanych wskazuje na problem przechowywania opakowań w domu, a 37 proc. na awarie i przepełnienie automatów” – tłumaczy Jacek Werder, analityk procesów zarządzania gospodarką i autor raportu. 

System kaucyjny w Polsce zyskał więc społeczną aprobatę, a zwracanie opakowań uległo upowszechnieniu. Nie oznacza to jednak, że możemy spocząć na laurach: raport wskazuje na szereg istotnych luk, niepozwalających systemowi na osiągnięcie maksimum efektywności. 

„Pierwszą kwestią jest bardzo ograniczona dostępność danych. Pięć miliardów zwróconych opakowań robi wrażenie, ale sama liczba zwrotów nie mówi nam, jaki odsetek opakowań wrócił do systemu, ani ile to kosztowało. Bez regularnych danych o opakowaniach wprowadzanych na rynek, stopie zwrotu i przepływach kaucji nie da się rzetelnie ocenić efektywności. Pierwszy etap mamy za sobą – teraz czas usunąć luki, zamiast udawać, że problem nie istnieje” – uważa Paweł Pomian, wiceprezes zarządu Stowarzyszenia Ekologicznego EKO-UNIA.

Drugim wyzwaniem jest zakres systemu, a przede wszystkim pozostawienie poza nim jednorazowych butelek szklanych. To istotny strumień odpadów, którego zbiórka w systemie kaucyjnym mogłaby przynieść wymierne korzyści środowiskowe.

„System kaucyjny nie może mieć wyjątków, które bardziej służą producentom niż środowisku. Dziś butelkę plastikową PET czy puszkę aluminiową można oddać w systemie, ale jednorazowa butelka szklana po piwie, winie czy mocniejszym alkoholu może nadal obciążać system komunalny. Jeśli kaucja ma działać, musi obejmować wszystkie jednorazowe butelki szklane” – wyjaśnia Paweł Pomian. 

Warto zaznaczyć, że w badaniu YOTTA dla EKO-UNII 65 proc. respondentów zgodziło się, że wszystkie opakowania po napojach powinny podlegać jednakowym zasadom, a 64 proc. uważało, że pozostawienie jednorazowych butelek szklanych poza systemem sprzyja zaśmiecaniu

Objęcie kaucją jednorazowych butelek szklanych, ograniczenie wyjątków i obowiązek publicznego raportowania danych – to główne rekomendacje przedstawione w raporcie. Znajdziemy w nim również przykłady funkcjonowania systemów kaucyjnych w innych państwach, mogące stanowić dla nas cenny punkt odniesienia. 

„Na Łotwie przeprowadzono badania zaśmiecenia przestrzeni publicznej, porównując sytuację przed wprowadzeniem systemu kaucyjnego i po jego uruchomieniu. W badanych lokalizacjach nadmorskich odnotowano wyraźny spadek liczby porzuconych opakowań. To bardzo wartościowe podejście, ponieważ pozwala mierzyć rzeczywiste efekty środowiskowe. W Polsce wciąż w dużej mierze opieramy się na wynikach społecznych akcji sprzątania, które nie zapewniają porównywalności danych w czasie. Warto byłoby uruchomić systematyczny monitoring zaśmiecenia przestrzeni publicznej” – mówi Jacek Werder.

Drugi przykład to Dania, której system obejmuje zarówno jednorazowe butelki szklane, jak i opakowania wielokrotnego użytku. Pokazuje to, że można skutecznie połączyć zbiórkę PET, aluminium i szkła, a jednocześnie rozwijać ponowne wykorzystanie opakowań.

„Nie chodzi jednak o mechaniczne kopiowanie zagranicznych rozwiązań. Powinniśmy przede wszystkim korzystać z doświadczeń dotyczących organizacji zbiórki, ograniczania kosztów, standaryzacji opakowań oraz mierzenia rzeczywistych korzyści środowiskowych” – konkluduje autor raportu. 

Cały raport pt. ROK KAUCJI W POLSCE. Pierwszy bilans systemu i koszty pozostawionych wyjątków” można znaleźć tutaj. 

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Parlament Europejski przyznał Nagrodę im. Sacharowa Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu i jego przedstawicielom. Decyzję podjęli szefowie grup politycznych oraz przewodnicząca PE Roberta Metsola. Wyróżnienie jest wyrazem wsparcia dla instytucji, która pracuje na rzecz praworządności mimo nacisków, z którymi się spotyka.

Ogłaszając laureata 2026 roku w sali plenarnej, przewodnicząca Parlamentu Europejskiego Roberta Metsola oświadczyła: „Unia Europejska opiera się na poszanowaniu multilateralizmu i instytucji międzynarodowych. Przyznając nagrodę im. Sacharowa Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu i jego urzędnikom, Parlament Europejski uznaje ważną pracę Trybunału na rzecz przestrzegania prawa międzynarodowego i sprawiedliwości” – powiedziała Metsola.

Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) prowadzi dochodzenia i, w uzasadnionych przypadkach, sądzi osoby oskarżone o najcięższe zbrodnie będące przedmiotem zainteresowania społeczności międzynarodowej: ludobójstwo, zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnię agresji.

„W tym roku rzeczywiście ta nagroda ma wyraz niezwykle symboliczny i ważny, bo tutaj z serca Europy płynie bardzo jasny sygnał wobec Donalda Trumpa i wobec jego administracji, która nałożyła sankcje czy zapowiedziała nałożenie sankcji na cały Trybunał. Wcześniej nałożyła te sankcje na niektórych sędziów i prokuratorów Międzynarodowego Trybunału Karnego. Odpowiedź Europy jest jedna: my tutaj przestrzegamy porządku międzynarodowego” – powiedział Krzysztof Śmiszek, poseł do Parlamentu Europejskiego, Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów

W podobnym tonie wypowiedział się Michał Wawrykiewicz, poseł do Parlamentu Europejskiego, Grupa Europejskiej Partii Ludowej: „W Europie nie pozwalamy ruszać niezależności sądów i trybunałów, bo możemy sobie wyobrazić, że jeśli następuje atak na Międzynarodowy Trybunał Karny, którego orzeczenia się nie podobają, to mógłby również nastąpić atak na najważniejszy sąd unijny, czyli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeśli jego wyroki nie podobałyby się administracji amerykańskiej. To jest też sygnał na przyszłość, że my tutaj nie pozwalamy na to, aby w ogóle dotykać kwestii niezależności, bezstronności sądów i trybunałów”.

Nazwana na cześć radzieckiego fizyka i dysydenta politycznego Andrieja Sacharowa, Nagroda Sacharowa za Wolność Myśli została ustanowiona w 1988 roku. Jest ona przyznawana corocznie przez Parlament osobom lub organizacjom w uznaniu ich pracy w jednej z następujących dziedzin: obrona praw człowieka i praw podstawowych, w szczególności wolności słowa, ochrona praw mniejszości, poszanowanie prawa międzynarodowego, rozwój demokracji i obrona praworządności.

Źródło informacji: PAP MediaRoom